LIJN IN DE TUIN Een ontwerpersvisie
Er valt niks af te
doen aan mijn collega's want elke vakgenoot heeft op zijn minst een goede
visie op het gegeven lijn in de tuin. Maar waarom willen we nou zo graag
vasthouden aan lijnen? De natuur zowel als de mens is organisch gebouwd, met
ronde vormen, maar als wij te rond worden doen wij noodgedwongen ‘aan de lijn’.
Onze ogen focussen blijkbaar vanzelf op lijnen, ze blijven erop rusten. Het
geeft dan ook rust om lijnen te zien.
In de architectuur heeft alles bijna
rechthoeken of vierkanten. Dit is niet alleen uit oogpunt van fabricage. Wij
maken kennelijk de keuze om praktisch te zijn en niet ons ‘natuurlijk’ gevoel
te volgen. Planten zijn, uitzonderingen daargelaten, niet in staat om een strakke
lijn te volgen. Hiervoor hanteren wij dan de snoei- en de heggenschaar. De lijn
is dus een belangrijke leidraad, een houvast. In mijn ontwerpen gebruik ik overigens
veelal rechte lijnen, vanuit het huis getrokken, of mooi aanhakend aan een
object of terras. Heerlijke houvasten, en eigenlijk altijd effectief. Praktisch
op de tekentafel van de tuinarchitect, fijn voor de hovenier om aan te leggen
en de hoeveelheid tegels te berekenen.
Je haalt meer uit de ruimte door rechte
lijnen te gebruiken, en je voegt weelderigheid toe met zoveel mogelijk planten
en bloemen.
Tijdens mijn
rondleidingen op Keukenhof heb ik heel wat uit te leggen gehad over de Engelse
landschapsstijl tegenover het moderne gedeelte met een knipoog naar de tuinen
van Versailles. Lijnen beheersen dus behoorlijk het leven van een
tuinvormgever. In een recent ontwerp heb ik eens alles losgelaten en ben
golvende ‘lijnen’ gaan trekken door de hele tuin. Uitgevoerd door een
vakkundige stratenmaker, die de uitdaging had om de paden in twee soorten steen
aaneen te smeden. Prachtig resultaat! De opdrachtgever wilde het precies zo. We
zaten op een lijn, dus het was goed.
